پورتال شهر مجازی کاشان

هلال کاشی، میرزا ابوطالب [ هلال ]

میرزا ابوطالب کاشانی، فرزند حاجی سیّد محمّدباقر تهرانی، متخلّص به هلال، شاعر قرن سیزدهم هجری و از سادات عظیم‏‌الشان و فضلای اهل کاشان است. وی پس از تحصیل مقدماتی، به تکمیل علوم و فضایل خویش در رشته‏‌های مختلف پرداخته، از انواع علوم بهره‏ای بسزا می‏‌یابد. هلال، شاعری شیعه و ارادتمند به خاندان عصمت و طهارت است. صاحب حدیقهالشعراء، ضمن اشاره به سیادت «هلال»، چنین می‏‌گوید: «از انواع علوم بهره‏ای به کمال داشته و طلاب هر قسم، از خدمتش استفاضه می‏کرده‏‌اند. هلال، از شاعری و سخندانی بهره کامل و در سرودن شعر، طبعی روان دارد. تسلط او بر الفاظ باعث شده کلمات را فخیم و فاخر انتخاب کند و در نشاندن هر کلمه به جای خود، توانایی‌اش را ظاهر سازد. اشعارش استادانه و دارای بلاغت است. نثرش هم که دیباچه، نمونه آن است، فصیح و روان و نشانه فضل اوست. او خود را «شیرازهبند دفتر حیرانی و ترانه‏‌سنج نغمه بی‏‌سامانی و قافیه‏‌پرداز دیوان سخندانی» معرفی می‏‌کند. وی در سال 1250 هجری، برای مدتی محل تولد و زندگی خود را ترک کرده، عازم اصفهان می‏‌شود و در آن شهر اقامت می‏‌گزیند. در اصفهان مدتی با اعیان و اشراف نشست و برخاست می‏‌کند، تا اینکه به خدمت حجتالاسلام حاجی سیّد محمّد باقر شفتی که از مراجع تقلید و علمای بنام آن دوره بود، نایل ‏می‏‌گردد و به اشاره حجت الاسلام، در مسجد زیبایی که به همّت و هزینه وی ساخته شده بود، اقامت ‏می‏گزیند. هلال پس از شش سال اقامت در اصفهان، دوباره به زادگاه خویش، کاشان، بازمی‏‌گردد. از زندگی خصوصی و همسر و فرزند «هلال»، اطلاعی در دست نیست. همچنین از مدت عمر و تاریخ وفات وی اطلاعی حاصل نشد. در واقع او یکی از شعرای گمنام قرن سیزدهم هجری است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *